Historia Akumulatorów

 

Pomimo, że pierwsze ogniwa elektryczne istniały już ponad 2000 lat temu, jak np. tak zwana „Bateria z Bagdadu”, właściwa historia akumulatorów rozpoczyna się wraz ze zbadaniem i wykorzystaniem elektryczności w wieku XVII i XVIII.
Ludzie tacy jak Alessandro Volta (1745 – 1827) i Luigi Galvani (1737 – 1798) tworzyli podstawy elektrochemicznego magazynowania energii, a ślad ich nazwisk można jeszcze dzisiaj odnaleźć w takich określeniach jak „ogniwo galwaniczne” czy „Volt”.
Największy i najbardziej efektowny wynalazek Volty na przełomie XVIII i XIX wieku, to tzw. stos Volty, czyli pierwszy działający akumulator. Składał się on z ułożonych naprzemian płytek powlekanych miedzią i cynkiem, rozdzielonych szmatkami nasączonymi kwasem. Wynalazca doszedł do wniosku, że pewne ciecze pośredniczą w reakcjach chemicznych pomiędzy metalami i wytwarzają w ten sposób energię elektryczną.
Na początku XIX w. Volta współpracował blisko o francuskim Instytutem Narodowym nad dalszym rozwojem akumulatora. Również Napoleon Bonaparte wspierał eksperymenty w rodzaju wytwarzania iskier za pomocą akumulatora, topienia drutu stalowego, rozładowywania pistoletu elektrycznego czy też rozkładu wody na pierwiastki.
Pierwszy akumulator, nadający się do produkcji masowej, stworzył w roku 1802 chemik dr William Cruickshank. Umieścił on pomiędzy warstwą blaszek miedzianych blaszki cynkowe o takich samych wymiarach, ustawił je w zamkniętej, drewnianej skrzyni, która została uszczelniona cementem. Skrzynia została następnie napełniona ługiem solnym.
Różne wynalazki z tamtych czasów to wszystko ogniwa pierwotne, a więc nie można ich było ponownie ładować. W roku 1859 francuski fizyk Gaston Planté umieścił płytki przewodzące w rozcieńczonym kwasie siarkowym, co doprowadziło do powstania pierwszego akumulatora z możliwością ponownego ładowania. Akumulator wtórny działa na bazie ołowiowo-kwasowej i jest stosowany do dzisiaj.
Wraz z uprzemysłowieniem nabrał tempa również rozwój elektrochemicznych zasobników energii. Przemysłowa produkcja akumulatorów ołowiowych z możliwością ponownego ładowania rozpoczęła się ok. 1880 roku, gdy Emile Alphonse Fauré stworzył procedurę, w której akumulator ołowiowy już po kilku cyklach ładowania (formowaniu), uzyskiwał wysoką pojemność. Fauré pokrył obie strony blachy ołowiowej pastą z proszku ołowiowego i kwasu siarkowego, uzyskując w ten sposób wysoką pojemność już po pierwszym naładowaniu.
Akumulator ołowiowy poddawany był w ciągu dziesięcioleci znacznym modyfikacjom.
Wraz z zastosowaniem różnych elementów stopowych zoptymalizowano wydajność akumulatora i zredukowano konieczność konserwacji. Stopy w rodzaju połączeń ołowiu, wapnia i srebra zapewniają bardzo wysoki poziom ochrony przed korozją, a tzw. akumulatory AGM charakteryzują się konstrukcją odporną na wstrząsy i stałością cyklu.